Home | CV | Links | Madrugada | Adagio | Zakformaat XL | Muziek | Een rustig moment | James Brown R.I.P | Het incident en de perceptie | Fluweel | Toneel | Voor Mariette | 2006 | De auditie | Trut | Leonardo | Het haar van de hond | Confidenties | Aanklacht | Voorjaarsstorm | Het debuut | Scharrelkippen | Misselijk | Grand Cru | Willy | Mirakel | Zappa | 2005 | Engel | Cactusfestival 2004 | Gastheer | File | Zot | Graffiti | Agressie | Gastenboek | Amuse Gueules | Freundin | Gemis | Blankenberge | Dagboek | Schoon | Nostalgie | Protestbrief | Koot en Bie | Herfst | Jasper | 2004 | Voor haar | Topsport | Eerlijk | Slagveld | I.M. : Johnny Cash | Dood | Het proces | Wolfslam | Afscheid | Verkiezingen | Stilstand | Lieg | Jeugdliefdes | De fluit | Sprot | Dilemma | De plekke | Programmaboekjes | Regisseren | 2003 | Brugge 2002 | Vrouwen | Roest | Ongemakken | Piercing | Koe | Onmacht | Prettig gestoord | Huwelijk | De vrouw | Werk | Roken | Stadswandeling | Zij | Ma Beaute | Bezetting | Bezoek | Verjaardagsfeest | Valentijn | Schuldgevoel | Renie | Stigmata | Rust | Musicals | Cactusfestival | Bejaardenhuis | Erotiek | Vernissage | Zomerliefde | Band | Afspraken | Angst | Brief | Nacht van het boek | Bejaardenbond | Pozie | Pozie 2 | Pozie 3 | Pozie 4 | Pozie 5 | Pozie 6 | Pozie 7 | Inleidingen 2002 | Inleidingen 2003 | Inleidingen 2004 | Inleidingen 2005 | Inleidingen 2006

Die morgen op het web...

Stigmata

Ik weet niet of er ooit officile studies werden aan gewijd maar volgens mij tekenen eerste liefdeservaringen de mens voor de rest van zijn leven.

 

Toen ik onlangs mijn gedichten aan een grondige doorlichting onderwierp viel het me op dat vooral mijn vroegste liefdesgedichten veelal baadden in een soort alles overheersende verlepte erotiek. Na diepgaande studie kwam ik tot de conclusie dat dit te wijten moet zijn aan mijn labiel liefdesverleden waarin vooral mijn eerste drie liefdes uitermate nefast waren voor mijn verdere seksuele ontwikkeling.

 

Sta mij dan ook toe om u een eind mee te nemen in mijn persoonlijk liefdesverleden. En neem het van mij aan, ik heb een hoop vrouwelijk schroot gekend in mijn leven. Ik heb nooit geweten aan wat het juist lag maar ik viel steevast op de verkeerde vrouwen.

 

Ik was er maniakaal meer bezig maar mijn eerste lief hield niet van seks. Zij verstond het zelfs, uit pure desinteresse haar bril aan te houden als wij van bil gingen. Toen ik indertijd zwaar hijgend mijn zaad in haar schoot spoot klaagde zij steevast dat ik met mijn zware adem haar brillenglazen bewasemde! Daar zijn geen fotos van maar ik kan u verzekeren dat het een raar zicht was... ik telkens weer vol schaamte op de rand van het bed en mijn lief die haar bril probeerde proper te wrijven met een zakdoek waarmee ik net voordien mijn sjarel had schoongemaakt. Ge zult begrijpen dat die bril eigenlijk nooit blonk zoals hij had moeten blinken. Om onze relatie alsnog te redden gingen we uit noodzaak over tot weloverwogen mondelinge afspraken. Het gevonden alternatief was de 69. Maar we waren danig jong en onervaren dat ik tijdens onze eerste 69 door een ongecontroleerde heupbeweging met mijn keu haar bril van haar neus stootte. Mijn eerste lief maakte prompt een einde aan onze prille verhouding en mijn interesse ging een wijle uit naar snooker.

 

Terwijl ik graag een kiekje schoot hield mijn tweede lief niet van fotografen. "Fotografen zien alles negatief", was n van haar geliefkoosde stellingen. Ze vond ook dat fotografen ontwikkelden als de beesten maar zelf zelden ontwikkelde wezens waren. "Fotografen stelen de ziel uit je lichaam", plagieerde zij soms oude volksstammen uit de brousse. Fotografen benaderden alles veel te zwart-wit, volgens haar. Toen ik op een dag haar dagboek ontdekte las ik de reden van haar afkeer voor fotografen. Ooit was zij meegelokt door een amateur-fotograaf naar zijn donkere kamer alwaar zij door de snoodaard in kwestie was verkracht. "Toen hij ruw in me klaarkwam werd alles mij rood voor de ogen", schreef ze met onvaste hand. "Dat heb je nu eenmaal met donkere kamers", probeerde ik haar in die verscheurende materie te troosten. Mijn kwaliteiten om mensen te troosten bleken echter beneden alle peil. Na twee maanden liet zij mij staan voor een neger die een illegale melkronde had in de Marollenwijk in Brussel. Nou moe, zwartwitter kon het volgens mij niet.

 

 

Ik pende al eens graag een poem op papier maar mijn derde lief hield niet van dichters. Dichters waren volgens haar mensen die korte zinnen schreven omdat ze simpelweg weinig te vertellen hadden. Dichters maakten volgens haar van een mug een olifant, maar dan omgekeerd. Eigenlijk had zij van geen enkele schrijver een hoge hoed op. Het probleem was dat mijn derde lief, vanwege een sociaal labiele opvoeding, zelf nooit had leren lezen noch schrijven. Ter compensatie bezat zij wel de gave van het gesproken woord als geen ander. Alleen jammer dat ze stotterde. Toen ze het uitmaakte tijdens een tte--tte in een bescheiden restaurant, deed ze dat via n zin. Ze zei: "Het grote probleem is dat ik eigenlijk lesbisch ben, Urbain!" Tegen dat ze dt uit haar strot had gekregen had ik een volledige cte los met bijhorende huiswijn in mijn lier gedraaid.

 

Ik zit dat hier nu wel allemaal ogenschijnlijk heel luchtig neer te pennen, geachte lezers, doch ik kan u verzekeren dat deze gebeurtenissen diepe wonden in mijn persoonlijkheid hebben geslagen. Ik ben een getekend man door mijn pijnlijk liefdesverleden. Mijn huidige erecties beschouw ik dientengevolge nog steeds als een soort erogene stigmata! En mocht u deze niet geloven dan vertel ik er u volgende keer een andere.
 
Urbain Alpain

Enter supporting content here